In Memoriam Peter Hofhuizen

Onze voormalige medewerker Peter Hofhuizen is 27 december jl overleden. Begin dat jaar had hij afscheid genomen van ons bij PakAan. Omdat hij zoveel heeft betekend voor PakAan en zeker ook voor mijzelf, gingen de vrijwilligers en medewerkers van PakAan er toen van uit dat we contact zouden houden. Het mocht niet zo zijn. Zijn ziekte werd hem te machtig.

Denk ik aan Peter dan denk ik aan wat er allemaal gebeurd is met PakAan.

Peter was een van de oprichters van PakAan, samen met o.a. Rik Post. Dat was in 2008. De daklozen (in het Gooi) waren tot dan toe slecht in beeld en ze waren niet vertegenwoordigd in belangenorganisaties. Er was wel opvang maar de daklozen gaven indertijd aan dat ze graag wat wilden doen, hun goede wil wilden tonen. Hoe dan?
Peter had zelf in de opvang gezeten. Hij was dus een ervaringsdeskundige. Hij wist uit eigen ervaring hoe het fout kan gaan in het leven.
In die opvang raakte Rik in gesprek met hem en de anderen. En zo ontstond het idee voor PakAan, als een onafhankelijke stichting met als doel daklozen de kans te geven om hun leven weer op te rapen, actief te worden en iets terug doen voor de samenleving. De gedachte was een soort uitzendbureau voor kutklussen te beginnen (net als in het begin van de Cocon was geprobeerd), zoals het prikken van papier, houtbewerken en het repareren van fietsen.

Zo begon PakAan. Na een paar jaar vertrok Eric Claus, met wie Peter de Stichting in de praktijk had vorm gegeven. Peter benaderde mij samen met bestuurslid Ria Slot of ik de taken van Eric wilde overnemen. Ik kende Peter als zijn begeleider bij De Cocon. Dat was altijd wat ongemakkelijk omdat ik zoveel jonger was dan hij. Ik kon hem niet vertellen wat hij moest doen. Dat deed ik dus ook niet en dat waardeerde hij blijkbaar. Net als hij had ik al eerder besloten dat ik iets wilde bijdragen aan de samenleving en vooral aan het lot van mensen die aan de aandacht ontsnappen. PakAan paste mij geheel. Ik voelde mij gewaardeerd. Peter was daar belangrijk in. Ik zal hem daar altijd dankbaar voor blijven.

Met de vrijwilligers heb ik de rol van Peter in PakAan steeds gewaardeerd. Terwijl ik er vooral op uit trok, was hij de kalme aanwezigheid op het honk. In de begintijd was zijn woonkamer het kantoor van PakAan (hij had inmiddels weer een eigen woning!). Hij was toen PakAan, maar niet zonder de zeer betrokken vrijwilligers, zoals Clement en Kees.
Hij was uiteindelijk de financieel verantwoordelijke. Zakelijk had hij de dingen goed voor elkaar, maar hij was ook persoonlijk betrokken. Daarbij had hij humor. Met zijn lach en zijn grappen zorgde hij voor ontspanning en vrolijkheid.

Hij maakte graag muziek, vooral drums en toetsen. Dat heeft hij nog wel eens in de Coconband laten horen. We speelden allerlei oude rock. Hij bleek daar goed in thuis. Hij wilde na zijn pensioen gaan zingen, maar zijn keelkanker stond dat in de weg.

Hij laat twee kinderen na en twee kleinkinderen. Bij de begrafenis herinnerden zijn kinderen de spelletjes die hij met hen speelden. Hij was een liefhebbende vader.

Eén van onze voormalige vrijwilligsters, met wie hij het buiten het werk ook goed kon vinden, heeft hem het laatste half jaar verzorgd. Ik ben haar daar zeer dankbaar voor. Het was mooi om haar naast zijn ex (de moeder van zijn kinderen) te zien bij de begrafenis. Dit illustreert dat hij zich in de laatste fase van zijn leven omgeven wist door de mensen van wie hij hield.

En ik? Het was al moeilijk toen hij er mee ophield. Met zijn overlijden besef ik des te meer hoeveel hij heeft betekend voor PakAan en voor mij. Ik mis zijn aanwezigheid zeer. Ik zal me hoe dan ook inzetten om zijn werk, zijn PakAan voort te zetten.

Wolter Raes, senior werkbegeleider Kwintes PakAan G&V.